Pilgrimbesta 2

Her kjem neste del av Caminoen vår:

Ville valmuer er eit vakkert syn, eg tok med valmuefrø for å så heime, men forsøket mitt lukkast ikkje.

Vi tilbrakte den fyrste natta i ein diger steinhall i Roncesvalles. Der stod det opprasta 130 køyer i same romet, omlag 120 av dei var i bruk. Det var ei merkeleg oppleving då lyset var sløkt kl 22, all aktivitet og prat vart dempa samtidig med lyset, etter ei kort stund var det like stilt som i soveromet heime. No er eg gift med ein garva snorkar, så heilt stilt er eg ikkje van med å ha det, men sjølv snorkelydane berre forsvann opp mot det høge taket i steinhallen.

Tidleg neste morgon tok vi fatt på vandringa mot Santiago de Compostela. Vi gjekk nokre kilometer til neste by, der vi kunne kjøpe oss frukost på eit bakeri. Det vart etterkvart det vanlege mønsteret: Pakke sekken og traske i veg ein time eller to til vi fann ein plass der vi kunne få noko å ete. Frukosten var ikkje av det nordiske slaget, det kunne variere frå eit par Maria-kjeks ved sidan av kaffikoppen til ein liten muffin (Magdalena), og om vi var heldige, eit wienerbrød, søtt og fullt av feite kaloriar. Litt ut på dagen fekk vi kjøpt oss boccadillos con jamon o queso, også dette kvitt brød med skinke eller ost.

På eit høgdedrag vest for Pamplona stod dette pilgrimsmonumentet.

Om kvelden, når vi hadde avslutta dagsetappen, hadde dusja, vaska kle, fått slappa litt av på køya og sett oss om i byen, var det enkelt å få seg eit billeg og godt trerettars måltid, med vatn, vin og brød som fast fylgje.

Sidan vi hadde skaffa oss pilgrimspass, eller credenciales, kunne vi overnatte i fellesrom på herberge for pilgrimmar. Prisen for dette varierte frå donativo,(frivilleg donasjon) til ti euro per person. Det var alltid muleg å få seg ein dusj på herberga, men ikkje alltid i varmt vatn...

Ettersom vi vandra avgarde, eller tok pause langs vegen, vart det fleire og fleire andlet vi kjende att, vi var mange som gjekk omtrent like lange dagsetappar, vi sov ikkje alltid i same albergue, men ut på dagen møttest vi igjen. Det er rart med det, dei første vi kom skikkeleg i prat med var to norske damer, men etterkvart fekk vi venner frå mange stader i verda.

Her slo vi av ein prat med Eva og Aslaug frå Bergen utanfor Larrazoaña.

Når det gjaldt forma, må vi vedgå at vi var skikkeleg stive og støle i muskulaturen den første veka, det var lett å "ta på ganglaget" kven som var nye på vegen, men akkurat det betra seg etterkvart.

Denne brua har gitt namn til byen ho ligg ved: Puente la Reina, Dronningbrua. Denne vesle byen er eit knutepunkt på Caminoen, der Routa de Frances og Routa Aragonés møtest.

Spania er delt inn i mange provinsar, vi vandra gjennom fire av dei, den første, Navarra er ein del av Baskerland. Baskerane har sitt eige spåk, baskisk, som er svært ulikt andre språk i området, men alle snakkar også spansk. Den største og viktigaste byen vi var innom i Navarra var Pamplona / Iruña, som vel er mest kjend for okseløpa, La fiesta de San Fermin. Dei går føre seg ei veke i juli kvart år. Dette fekk ikkje vi med oss, og det er vel like greitt, innbyggartalet meir enn doblar seg desse dagane, og det har vorte meir ei turistsak enn lokale tradisjonar etterkvart.

Eit kirsebær

....... i bløming har ingen stein....

No er sommarblomane komne i krukker og potter, litt små og pjuskete enno, men håpet er at dei skal vekse seg store og flotte.

Nokre få tulipanar står framleis i blomst, men denne våren skrid fram med stor fart.

HA EI GOD HELG!

Pilgrimbesta 1

VI er alt i full sving med å legge planar for sommaren, mannen min og eg. Vi har eit prosjekt vi må fullføre, nemleg. Eit prosjekt som vi nok aldri blir heilt ferdige med, eit prosjekt som inneheld uendeleg mange inntrykk og opplevingar, eit prosjekt som vi ikkje er komne heilt i mål med......

Sommaren for to år sidan var vi pilgrimmar i Spania, vi hadde 30 dagar på oss til å gå den nesten 800 km lange pilgrimsruta frå Pyreneane i aust til Santiago de Compostela i vest: El Camino de Santiago de Compostela.

Før vi la i veg hadde vi trena heime, siste vekene også med fulle sekkar, for å vere best muleg førebudde på strabasane vi rekna med å møte på vegen. Det viste seg fort at det ikkje er så lett å tenkje seg kva slags problem som kan oppstå, sjølv om det er visse ting som kan førebyggast. Å gå inn skorne på førehand bør ein i alle fall klare.

Å pakke sekken er også ein kunst, det er ikkje lett å legge att heime alle tinga ein trur ein MÅ ha med, vi møtte mange som sende avgarde halve oppakninga, enten heim eller til postkontoret i Santiago, fordi det vart for tungt å bere. Ferdig pakka vog sekken min10 kg , men sidan der var mange reimar på utsida, var det muleg å henge på litt meir undervegs.
Sjølve fotturen begynte vi på den 24. juni. Då hadde vi i løpet av fire dagar køyrt omlag 3500 km heimanfrå til den vesle byen Saint Jean Pied de Port på den franske sida av Pyreneane. Der fekk vi plassert bilen på langtidsparkering, skaffa oss pilgrimspass, og mange gode råd for vandringa.

Det vart ein tøff start, strekninga vi skulle gå var ikkje stort lenger enn 20 km, men vegen, som blir kalla Napoleonsruta, gjekk over fjellet, vi starta knappe 200 m.o.h, høgste punktet låg på omlag 1400 m, og endepunktet for dagen, Roncesvalles, ligg på ca. 800 høgdemeter.

Veret var så som så, med skodde og regn store delar av vegen, men det klarna då vi passerte grensa mellom Frankrike og Spania, så det siste stykket kunne vi varme oss i solskinet.

Eg har lyst til å skrive meir om pilgrimsturen vår etterkvart, men trur det held med dette som ei innleiing.

Fryd og glede for eit morshjerte.

Eg vedgår med ein gong at eg har eit noko spesielt forhold til bøker. Det er nesten slik at eg ikkje kan lese ei bok dersom eg ikkje eig ho, medan eg gjerne kan eige bøker som eg enno ikkje har lese:)

Gjennom åra har det vorte nokre bokkjøp, både etter besøk i bokhandlar, ved medlemsskap i ulike bokklubbar og på nettet. Eg samlar på bøker, det vere seg fagbøker, reisehandbøker, biografiar, hobbybøker, barnebøker eller romanar. Det einaste eg ikkje bryr meg noko særleg om er krim. Bøkene mine samlar eg i bokhyller over det meste av huset; i stova, i gangen, i trappeoppgongen og på arbeidsromet.

Dei eg bur saman med forstår ikkje denne trongen eg har til å omgi meg med bøker og trugar med jamne mellomrom med å kaste dei ut, eg går straks i forsvarsposisjon og proklamerer at forsvinn bøkene så forsvinn eg saman med dei!

Eg var ivrig høgtlesar for borna mine då dei var små, men etter at dei vart lesekyndige sjølve, har dei ikkje slukt mange bøkene, i alle fall ikkje dei to yngste. Det var difor litt av ei overrasking ein kveld i forrige veke,eg henta veslejenta mi som hadde vore på kjærestbesøk. "Gjett kva eg har lånt med mor til kjærasten min", sa ho, "ei bok!".

Og ikkje kva som helst slags bok heller! Ho hadde nemleg lånt den siste boka eg har kjøpt
- og lese sjølv: Señor Peregrino av den cubansk/amerikanske forfattaren Cecilia Samartin.

I boka følgjer vi parallelt historia til ei ung meksikansk jente, med eit stygt fødselsmerke som gjer livet vanskeleg for henne, og ein spansk mann som saman med ein venn legg ut på ei pilgrimsvandring gjennom heimlandet sitt. Desse to, den unge jenta og den etter kvart gamle mannen, møtest i USA og blir gjensidig avhengige av kvarandre.....
Boka har fått mykje god omtale, og for meg som aldri får El Camino de Santiago ut av systemet etter å ha gått mesteparten av pilgrimsvegen saman med mannen min for to år sidan, er ho eit funn.
OG DENNE BOKA HAR VESLEJENTA MI PÅ 16 ÅR SNART LESE UT PÅ EI LITA VEKE!
DET GLER EIT MORSHJERTE:)

Sveler - også tradisjonsmat

Her er Luca på 12 årsdagen sin med ei svele i handa.

Sveler er absolutt noko av det han likar best, særleg Besta sine sveler, ja, han likar dei faktisk så godt at då han var liten så var han bekymra for at sveleoppskrifta skulle gå tapt, og kom med følgjande uttale (som han har fått høyrt eit utal av gongar sidan):

"Mamma, du må skunde deg å få oppskrifta på sveler før ho Besta døyr!"

No er ikkje mora hans av dei som forhastar seg med slike ting, så eg tenkte at det kanskje kan vere lurt å legge oppskrifta ut på bloggen min, så blir ho teken vare på for ettertida:

BESTA SINE SVELER:

6 egg og ein liten kopp sukker / fruktose, piska til eggedosis,

1 l kefirmjølk, og gjerne ein skvett fløyte eller rjome,

1 l kveitemjøl,

1 ts av kvar: bakepulver, natron, hjortesalt og vaniljesukker.
Eg er så heldig at eg har steiketakke, så eg kan steike fire til fem sveler om gongen. Etter tradisjonen bruker vi smør og sukker på svelene, men dei smakar også godt med jordbærsylte eller brunost.

Jag vil tacka Finland ....

... som gitt mig Kerrtu-sokken .......

- i alle fall så er oppskrifta finsk.
No har eg strikka så mange par at eg har mønsteret i fingrane om eg skulle få lyst til å lage fleire. Eg sette i gong med litt sterke fargar,

men favoritten vart naturkvit.

Detektivbesta

Kva har skjedd heime hos oss medan vi var på øyatur?

Ein stol stilt inn til oppvaskbenken!

Opa skapdør?O´boy-boksen midt på kjøkkenbordet!
To Ikea-plastglas med eit brunt stoff i ved sida av o´boy-boksen

Aha! Kan det vere to sjokomjølk-elskande smågutar som har hatt seg ein ulovleg tur på besøk til bestaheimen? MATEO! OLIVER! VAR DET DOKKE TO SOM VAR HER?