Juli - den lange båtferien, del 3

-->

På veg ut frå Arendal såg vi ein båt som Ånund meinte fortente å bli foreviga, ikkje på grunn av utsjånaden, men på grunn av namnet, må seie eigaren har ein bra dose sjølvironi.

Vi skulle eit stykke avgarde denne dagen, så då valde vi å legge til havs. Litt røff sjø, men ikkje verre enn at det var bra trafikk på sjøen. Det verka som om det fine veret vi hadde hatt i starten skulle avløysast av skodde, den heldt bra fart austover inn med land, såg det ut til, men heldigvis så forsvann den ut på dagen.

Trass i god kartplottar og vegkartbøker i tillegg har vi ein tendens til å "blingse" på målet vi har sett oss. Kartplottaren har kart som er laga i Nederland, og der er Bjørneskjær og Skjeggholmen like viktige namn som Stavern og Jomfruland. Akkurat desse plassane var det ikkje så vanskeleg å resonnere seg fram til, sjølv på lang avstand, men målet vårt, Sandefjord, for vi forbi utan å merke det, så vi enda dagsferda rett austanfor, på Verdens ende. Der fann vi god fortøyningsplass. Landskapet, med dei nakne berga som bukta seg bortover var ganske fascinerande.

I sin ungdom tok Ånund utdanninga si ved Høgskulen i Østfold, frå den tida har han mange gode minner, særleg det han fann på saman med ein medstudent, Arne, frå Sandefjord. Etter at dei var ferdige utdanna har begge gjort sporadiske forsøk på å få kontakt igjen, men dei har ikkje sett kvarandre sidan 1973. No fann Ånund ut at han skulle ringe til Arne og spuørje om dei kunne møtast. Han svarte at det ville vere hyggelig og inviterte oss like godt heim til seg. 

Med eiga brygge var det enkelt for oss å få lagt ftil med båten, og Arne og kona hans tok godt imot oss, dei viste oss rundt på den fine eigedommen, eit nybygd hus med vakker hage, og serverte flotte smørbrød og diabetesvennleg kake. Ei rett kjekk gjenforeining var dette, og karane fekk tid til både mimring og oppdatering på kva dei har halde på med i alle desse åra.

Så tøffa vi oss vidare, inn fjorden, forbi Tjøme til Tønsberg, der måtte vi vente ein times tid på at dei skulle opne ei bru som var akkurat for låg for vhf-antenna på båten vår.

Deretter kryssa vi tvers over Oslofjorden og fann oss båtplass ved Støtvik hotell på Larkollen. Der hadde Vamp utekonsert i det vi seig inn på havna, så dei siste melodiane fekk vi med frå gratisplass.

Tante Solbjørg med familie har feriert på Støtvik i mange år, etter at ho flytta til Bergen vart det eit opphald, men i år var ho tilbake igjen. Sonen, Jørn-Erik og kona hans, Frøydis hadde leigd seg sommarhus i nærleiken, så då fekk vi høve til å vere saman med dei, først ein vakker kveld på uterestaurant tett ved hotellet, så heile neste dag, der Jørn-Erik og eg starta dagen med eit morgonbad. Etter frukost var vi og helste på tante Solbjørg, som diverre var ganske redusert på grunn av lungebetetennelse, før vi for på ein to mil lang sykkeltur i herleg terreng saman med Frøydis og Jørn-Erik.

Dei inviterte oss på lunsj i sommarhuset, og vi kosa oss på terassen med god mat og drikke. 

Så gjekk ettermiddagen med i badeanlegget til hotellet, i alle fall for min del, Ånund måtte nøye seg med ein lang dusj sidan han hadde gløymt badebuksa si i båten.

Til middag møttest vi alle fem i restauranten på hotellet til ein god og lang trerettars. Sidan tante ikkje var i toppform gjekk ho tidleg til sengs, medan vi tok oss ein spasetur og såg på solnedgangen. Jammen er det kjekt å tilbringe tid med slektiningar ein ikkje treff så ofte!

Neste dag hadde vi eit nytt mål: Fagerstrand i Frogn kommune. Der har eit anna syskjenbarn, Ingrid og mannen Haldor, hytte, og vi ville vere med på å feire 60 årsdagen hennar på laurdagen, tre dagar før sjølve ”jibbersen”. Sol og vind førte til skikkelig skvalpesjø, så det var greitt med ein stopp i Drøbak. Der fekk vi kjøpt presangar,  ikkje berre frå oss sjølve, men frå både syskjen og barn som gjerne ville heidre jubilanten med ein liten ting.

Ut på ettermiddagen ankom vi Islia, det høyrer med bryggeplass til eigedommen, men med drag i sjøen, og såpass stor båt som vi har, måtte vi til slutt fortøye til berget. Ombord- og ilandstiging vart difor litt meir utfordrande enn elles, men ingen av oss datt på sjøen.

Hytteeigarane har lagt ned ein stor innsats for å få hytta og området rundt slik dei vil ha det, og jammen har dei fått lønn for strevet! Hytta er både romslig og praktisk, og uteplassane er mange, slik at når sola er framme kan ho nytast heile dagen., og ein kan finne ly for vinden når det trengs.  

Vi var dei første gjestane som dukka opp. Helen, som måtte tilbringe nokre ekstra timar på Gardermoen fordi flyet til Siri var forseinka, kom saman med Siri ut på kvelden, då  fekk vi servert sterk og  god ungarsk gulasj.

Neste dag spaserte vi til nærbutikken og handla, elles slappa vi av med strikk og lektyre. Ånund hadde nok å gjere berre med å fylgje med på båttrafikken nedanfor hytta. 

Dei siste gjestane som var venta , Karin og Robert, kom ut på ettermiddagen, og etter at dei var installerte i hytta kunne selskapet starte.

Det var kjekt å vere samla med det til felles at vi kjenner jubilanten godt, men utanom det har vi mange ulike interesser, derfor var vi uuttømelege når det gjaldt samtaleemne, og mange spanande tankar vart utveksla. Vi grilla og åt og kosa oss. Kaffi og kake vart det også.

Eg trur at til og med Siri, dotter til Ingrid og Haldor ,hadde det kjekt, sjølv om alle vi andre er generasjonen eldre.

Det var ei noko sur kjerring som vakna søndagsmorgonen til vannskada bøker i hylla og våte køykle, der går tydeligvis grensa mi; eg nektar å sove i våte sengkle! Men etter ein god frokost i godt lag oppe i hytta tødde eg opp, og når vi kasta loss og sette kursen mot Koster måtte eg berre finne ut korleis vi skulle få tørka opp regnvatnet som hadde trengt inn i lugaren.

Juli, den lange båtferien, del 2

-->

Vi vart etter kvart godt kjende i Mandal. Sommarveret let vente på seg, så vi vart liggande i ro i tre dagar, dvs. vi måtte no røre litt på oss, kunne ikkje berre sløve om bord i båten, sjølv om eg for min del hadde laga meg til med både bokhylle og mykje strikketråd nede i lugaren. 

Det vart både spaserturar, sykkeltur og kajakktur. Ovanfor havna ligg ein paviljong  plassert på eit fint utsiktspunkt. Vi fann ut at det var fleire vegar som førte dit, så ein tur opp til paviljongen hadde vi dagleg. Der kunne vi sjå havna og langt utover leia. Vi rusla også tur til Sjøsanden, men bading vart det ikkje.

Ein dag tok vi med niste og padla oppover Mandalselva, det var sterk motvind i tillegg til at vi padla motstraums, så ein periode føltes det som vi ikkje kom oss av flekken. Etter at vi hadde lagt bak oss sentrum av byen, padla vi gjennom eit fint landskap med vannliljer og andre vekster. 

Det var ikkje akkurat nokon dagstur vi la ut på, meir ein kosetur med innlagt rast ved elvebredda før vi padla tilbake til båten.

Laurdag tok vi syklane på land og tenkte å sjå oss om litt lenger avgarde, men vi hadde ikkje før fått føtene på pedalane før styrtregnet kom. Vi søkte ly ved ein byggvarebutikk til byga var over og prøvde oss vidare når det roa seg litt. Vi har ulike interesser, Ånund ville sjå om han fekk inspisert eit marinefartøy som var under bygging, eg hadde meir lyst til å få trimme litt, så etter bomtur bortom verftet, der det sjølvsagt var adgang forbudt og med meir regn i hovudet, valde han å finne seg ein kafe medan eg fortsette inn på ein flott sykkelsti som eg kunne fylgje eit bra stykke mot Trægde.  Eg sykla så langt sykkelstien gjekk, og kjende at det gjorde godt å få bruke kroppen litt igjen.

Til fødselsdagen min i juni ønskte eg meg hybelkomfyr som vi kunne ha med i båten. Det fekk eg, veit du, og sjølv om den måtte stuast ned i lasteromet når den ikkje var i bruk, så hadde vi god nytte av den, blant anna vart det laurdagspizza, akkurat som heime, eller nesten, eg hadde ikkje med kjevle, og steikebrettet var lite, så det vart ein mektig tjukk botn på pizzaen.

Neste dag var vind og ver såpass at vi kunne fortsette turen, då tøffa vi oss austover til vi  enda opp i Arendal, då hadde vi passert fotoboksa ved Trægde, som vi hugsa frå turen i 2010,

vi hadde vore innom Søgne og bunkra den dyraste dieselen på heile turen 

og vi hadde leita etter ledig plass i både Lillesand og Grimstad, så det var kjekt at ein seglbåt skulle til å reise i det vi kom inn havna i Arendal.

Juli - den lange båtferien Del 1

-->

Første del av sommaren var ikkje særleg varm her på våre kantar, ikkje var det så veldig tørt heller, difor vart det stressande for Ånund å få ferdig båten til vi skulle legge ut på båttur. Eg ønskte ei aldri så lita oppgradering av båten,  i alle fall eit strøk med maling eller to, det er slett ikkje kvart år det skjer, så ein kan vel seie det var påkrevd.

 Vi skulle langt av garde, målet var Kosterøerna , og der måtte vi vere i god tid før den 1. august, så planen var å starte heimanfrå den 10. juli. Dette klarde vi akkurat, kl. 18:30 kasta vi loss og sette kursen sørover i vakkert sommarver.

Å passere Stadten i slikt ver er berre kos, og vi kom oss til Kalvåg i Bremanger i god tid før midnatt.

Neste dag var det også vindstille, så vi valde å gå langt ut i havet, målet for dagen var Bulandet, ei øygruppe vi har sett langt i det fjerne kvar gong vi har gått mellom Florø og Bergen. Slik store delar av sommaren var, fekk vi regn før vi kom fram, men likevel fekk eg meg ein spanande spasertur då vi hadde lagt oss til ved gjestebrygga på Nikøy.

Det ser ut som heile øygruppa består av konglomerat, dvs. samanpressa stein av ulike bergartar. Øyene låg der som perler på ei snor, med mange lune viker og vågar. Heile plassen er rein idyll!

Neste dag tok vi syklane på land og tok oss ei runde over fleire bruer på vegen mot Værlandet, ein frisk tur i gråveret, og igjen såg vi for eit vakkert øysamfunn Bulandet er.

Men vi skulle vidare, Ånund hadde tydeligvis sett føre seg at vi skulle utforske dei vestlegaste krikane av landet, så han la kursen sørvestover. I regnveret var det ikkje så veldig freistande med ilandstiging , men vi kikka i alle fall på både Utvær og Fedje, frå båten. Vi fann ut at vi like godt kunne tøffe  sørover heile dagen, og slik vart det eit langt strekk utan stopp, til vi nådde Nautøyo ved Stord ut på ettermiddagen. Der måtte vi sjølvsagt stoppe ei stund. Der ligg hytta til Torill og Gunnar, og det finns visst ikkje vakrare plass på jord, etter Ånund si meining. Gjestfrie er hytteeigarane også, dei byr på gratis bryggeplass og landstraum, og dei diskar opp med gode måltid. I tillegg er det veldig kjekt å berre vere saman med dei.

Ein tur innom Vikjo for å besøke tante Åsta måtte vi også, og sidan sola skein frå ein nesten skyfri himmel neste dag, sykla vi til Sagvåg på vennebesøk før vi tøffa oss tilbake til Nautøyo for natta.

Tysdagen hadde vi Finnøy ved Stavanger som mål, der har min onkel Kåre hytte, og vi har hatt plananr om ein visitt hos dei lenge, så i år skulle det bli. Litt stamping måtte vi tole i Boknafjorden, sjølv om veret var fint og sola skein.

Ut på ettermiddagen la vi til ved Judaberg, og då var det berre ein kort spasertur til hytta. Der vart vi tekne godt imot, vi fekk omvisning både inne og ute, det er ikkje vanskeleg å forstå at hytta er favorittplassen til både tante Kari og onkel Kåre.

Sidan vi er ganske avhengige av landstraum når vi ligg ved kai, måtte vi finne bryggeplass for natta i Stavanger.

Frå Stavanger og sørover er det gjerne litt rufsete på sjøen, slik var det denne gongen også, vi kunne ikkje gå med full fart forbi Jæren. Men vi var heilt einige om at Egersund ikkje skulle få besøk av oss denne gongen, så vi ”stirra” oss vidare austover til vi kom i smulare farvatn innover mot Flekkefjord. Der fann vi oss bryggeplass. Det er alltid kjekt å kome til plassar vi ikkje har vore før, og Flekkefjord viste seg å vere ein koselig by med ei fin gjestehamn.

Pent.no var ofte framme på mobilen denne sommaren, det eg såg etter var vindstyrken. Det virka ikkje særleg lovande med tanke på at vi skulle forbi Lista, men vi fann ut at om vi la i veg tidleg på morgonen skulle vi kome oss rundt denne irriterande landstripa før vinden vart for frisk.

Så vi tok laust i sju-tida om morgonen, og gynge oss fekk vi, som alltid, rundt dette neset. Så pass friskt vart det at vi hadde behov for ein tur innom Farsund og slappe av før vi gjekk den fine Spangereidkanalen i staden for å gå på utsida av Lindesnes.

Så var det reine signingsferda det siste stykket inn til Mandal. Der vart vi verande nokre dagar medan vi venta på betre sommarver og mindre vind.