Seksti sider

I likheit med mange andre bloggarar får eg laga bok av bloggeåret. Det var nesten flaut å sende av garde bestilling på siste utgåve av bloggeboka, men det vart no gjort, og i dag sit eg med resultatet i hendene: Seksti sider, trettitre bloggeinnlegg vart det i 2012. Lite å skryte av, særleg når eg ser at i løpet av det første bloggeåret produserte eg 241 sider.

Likevel, no har eg fire årgongar av Strikkebesta i bloggverda, hadde eg ikkje fått det omgjort i bøker så hadde mange bilete og mange småhistorier vorte gløymde.

         

Kvaliteten på det eg har skrive kunne ha vore betre, kvaliteten på bileta har i alle fall ikkje betra seg i takt med fotoutstyret. Men det hender at eg slumpar til og får eit blinkskot, og bileta er gode nok til å vere ein katalysator for å huske dei fine, kjekke, gode minna:)

Islendar

Kva er ein islendar? Ikkje ein person, men ein ullgensar. Etter Devold AS si meining er dette ein islendar:


Eg skal ikkje akkurat påstå at dei tek feil, det er heller slik at eg har alltid hatt ei anna oppfatting, og ved å søkje litt på nettet fann eg dette biletet:



på fylgjande side: http://www.birgirsdottir.no/Shop/List/Akkurat-n%C3%A5/32/1
Det vart eg i grunnen glad for, for det stemmer heilt over eins med mi oppfatting;
ein einsfarga gensar med mønster i rundfellinga frå brystet og opp. Eg har strikka mange slike islendarar, frå eg begynte å strikke på 70-talet og minst ein periode i kvart av dei andre tiåra. Både mann og ungar har gått rundt i desse islendarane.
På tidleg 80-tal strikka eg denne på bestilling frå mannen min:



Han er ein ivrig fiskar og treng varme, gode kle når han er ute på havet i timesvis midtvinters. Med åra vart kragen misfarga, og for eit par – tre år sidan fann eg ut at eg ville strikke ein ny islendar til han, men gubben var heilt fornøgd med gensaren sin, han, skulle eg strikke ein ny så måtte den vere akkurat sameleis!
Eg brukar ikkje oppskrift når eg strikkar gensar med rundfelling, då diktar eg enkle mønsterrapportar som stemmer med masketalet undervegs, og feller ei runde når eg finn det for godt, men no måtte eg til å bruke gamle-islendaren som mønster:) Eg likar ikkje å strikke to ting heil likt, så det enda med eit kompromiss: Mørk tråd vart lys og omvendt, og ved nærare ettersyn ser eg at eg har lurt meg til å dikte litt annleis mønster også, men ikkje eitt ord til nokon om det!



Sjølv om den nye er mest i bruk, så har han også den gamle på seg av og til, her ligg dei side om side:



Eg strikkar alltid av fritidsgarn når eg lagar islendarar, det gjorde eg også når eg strikka Mateo sin i haust, eg må vedgå at det er ikkje akkurat den mjukaste tråden, så det spørst kor mykje han kjem til å ha han på seg, men eg fekk i alle fall strikka ein islendar dette desenniet også

Med piggane ute

Etter at borna våre har vakse til og vorte vaksne har vi i syskjenflokken begynt å kjøpe små julegåver til kvarandre, ikkje noko stort og dyrt, berre småting, som vakre juletrekuler, godteri o.l.
Til denne siste jula syntest eg at eg var tidleg ute, og at eg verkeleg hadde funne bra gåver til syskjena og svigersyskjena mine:



Mini-broddar med berre to piggar i kvar  små nok til å putte i veska eller lomma, og med nok grep til å halde seg på føtene i ein naudsituasjon:) Og med ei metallboks til å oppbevare dei i.

Broddane fann eg, av alle plassar, på nettsida til Den Norske Bokklubben. Som sagt, til meg å vere var eg tidleg ute med bestillinga, og ganske kjapt hadde eg halvparten av gåvene i hus; dame-broddane i str. 35 – 40. Resten let vente på seg, men nokre dagar før jul fekk eg mail om at no var restordren send, pakken skulle kome rett i postkassa mi…….. han dukka ikkje opp…

Nei, nei, han kjem vel i romjula då, tenkte eg, det er no ikkje så nøye kva tid mine vaksne syskjen får desse gåvene.
 Romjula gjekk, utan at pakken dukka opp, rekninga, derimot, den kom -
- Og purring på rekninga fekk eg også, så eg måtte sende ein mail om at eg ikkje ville betale for varer eg ikkje har fått. Heldigvis gjekk det ikkje lenge før svaret kom, eg måtte berre sjå bort frå purringa.

Eg føler eg har god grunn til å skryte av De Norske når det gjeld betaling, eg har ein lei tendens til å bruke fakturaen som følgjer bøkene til bokmerke, så blir dei liggande inne i bøkene, og eg gløymer å betale dei… Dermed får eg purrebrev, som eg då er rask å betale:)
Av og til kjem det ei bok der det står 0 kr på fakturaen, då har eg betalt dobbelt for ei tidlegare bok, og De Norske passar på for meg at rekneskapen kjem i balanse igjen:)

Tilbake til julegåvebroddane: I går fekk eg ei påminning frå posten om at der ligg ein uhenta pakke på postkontoret……å, javel, men eg har ikkje fått noka tidlegare melding! Når eg påpeikte det til dama i skranken fekk eg til svar at det er heilt vanleg i julerushet at dei ikkje får ut pakkemeldingar.
Er det slik at dei sit det julaftan i ein haug av pakkar som dei har gløymt å sende ut hentemelding om? Synest eg ser dei for meg midt i pakkehaugen med det flotte slagordet sitt:)

Posten – Vi lever for å levere

No har eg i alle fall ein haug med mini-broddar, både store og små



Kanskje eg må sende ut hentemelding til syskjen og svigersyskjen?

I kveld har eg tent eit lys

 

- i ærefrykt

- for livet

for døden

for sorga, for saknet - og for kjærleiken 

Her startar vi friskt

Skal bloggeåret bli godt må ein berre sette i gong den første dagen i det nye året.

Det finns saktens noko å skrive om, berre ein har lyst:) Strikkekroken min, til dømes. Endeleg fekk eg rydda bort småting som berre har vorte liggande der og vente på neste gong eg får bruk for dei, og grunnen til ryddinga er dette:

Den optimale julegåva for ein dedikert strikkar:), sjølv om eg tvilar på at eg kjem til å ofre det ved å tenne fyr i det…. No skal det i alle fall få lov til å stå og pynte opp i strikkekroken ei stund.

Eg har forresten vore svært heldig med gåvene mine denne jula og nemner i fleng: Piggdekk til sykkelen min:) sykkelbukse i ull:),ulltrøye:), skinnhanskar:)  nye Willowtree-figurar:),

ein ny engel som har fått plass saman med dei eg har frå før:

…i tillegg til snop og handkle og julepynt:) Så no er godt rusta til å ta fatt på både arbeidsåret, bloggeåret og det som måtte kome av gleder og sorger, trur eg…

GODT NYTTÅR!

Bloggeåret

Det har unekteleg vore eit magert år for bloggen min, ikkje det at eg har mangla tema, nei, eg har mangla lyst og evne til å sette meg ned og skrive. Fotograferinga har også gått i stå, ikkje for at eg manglar utstyr eller motiv, eg manglar interesse for å sette meg inn i korleis det flotte kameraet mitt verkar.

I morgon er siste dagen i året, eg har sjansen til å skrive eitt innlegg til før årets bok skal i printen, mannen min påstår at denne boka kjem til å bestå berre av omslagssidene, og han har nesten rett.
Men etter i morgon kjem eit nytt år – og då kan eg kanskje få igjen inspirasjonen og skrivelysta slik at eg om eit år kan sende ei bok med mange sider til trykking:), eg kan I alle fall leve i trua ei stund.
Kva er det eg ikkje har skrive om dette året då?

Borneborna! Eg treff dei ganske ofte, dei som bur i nærleiken er stort sett innom ein gong i veka, kjekke karar som fortener større plass i bloggen min, dei veks så fort til at eg må bli flinkare å ta vare på dei stundene vi får saman. Dei som bur lenger unna ser eg ikkje så ofte, men eg besøkjer dei frå tid til anna, og dei kjem til oss i feriane. I november var eg saman med dei i to veker medan mammaen var på jobbreise, men det vart ingen bloggeinnlegg frå dei vekene heller, trass i alle dei kjekke stundene vi hadde.






Strikkinga! Eg har alltid minst eitt strikkeprodukt på pinnane, det har vorte produsert ein del plagg i år, sjolv om berre eit fåtal har vorte publiserte på bloggen. Minstejenta har fått tre nye gensarar, ein av dei er omtala her, eg har utvida garderoben med to gensarar og to jakker, ei jakke vart  det blogginnlegg om, resten er ikkje nemnt. Tre av dei siste produkta ligg opprasta på stovebordet akkurat no, ein gensar til ei tantejenta som fylte år i romjula, ein “islendar” til Mateo, og ei “henge-på-kontorstolen-jakke” til meg sjølv. Sistnemnde vart det strikka tre av, dei to storejentene mine fekk kvar si også:)


Naturen! Eg bur midt i naturen, har hav og himmel kloss på, fotomotiv kvar eg vender auget, men tek eg med kamera når eg går tur? Nei, det er så stort og ruvande, det får bli att heime.


Livet! Eg lever det no, opplevingar som står i kø, men dei kjem ikkje med her. Ei mor som eldest, som plagast meir og meir med sjukdom, kor lenge får vi ha henne blant oss, tru? Ho fyller 90 år I februar, om ho får leve.  Ho har fortalt meg mykje som eg kunne ha skrive om i bloggen min. Kanskje neste år?

Ei triveleg utfordring

Ei av damene som eg badar saman med har nett starta eige firma. Ho lagar ei rekkje flotte husflidsprodukt, frå vevde løparar i lin til skinnfellar. Ho held også kurs. Her er lenkje til heimesida hennar for dykk som vil  ta ein kikk : http://vevarven.no/#cid=2

Saman med mannen driv ho eit småbruk med utegangarsauer, og no har ho funne eit spinneri som tek imot ull frå desse sauene. Det er ei spesiell ull, svært feit, ein reknar med eit svinn på 30% berre ved vask av ulla. Det blir kalla pigmentert ull, fordi det også i den lyse ulla er blanda inn mørkare fiber, (trur eg).

No er det messetid og Linda, drivaren av Vevarven, har fullt opp å gjere med førebuing til messa ho skal delta på i helga, men ho vil gjerne ha med eit lestepar strikka av utegangar-tråden, derfor spurde ho meg om eg kunne gjere det. Og ei slik utfordring, ja, den måtte eg berre ta:)
Det blir liksom det første produktet av tråden dette.

Tråden er god å strikke av, vi vart einige om at eg skulle bruke pinnar nr.4 på det to-trådstvinna garnet, men eg trur nok lestane hadde vorte jamnare strikka om eg hadde gått ned eit halvt nummer på pinnane.

Men så går det til gjengjeld raskt med pinnar nr.4:)

Her er dei første lestane, med flette langs eine sida:

Så langt kom eg med 100g:

Eg er i gong med par nr. to, der har eg små fletter rundt heile lesten, litt artig kombinasjon; røff tråd og småsøtt mønster:)