søndag 15. januar 2017

Juhu, vevinga er i gong!

Snakk om mange prosessar før ein kan setje seg til veven og begynne å lage stoff!
No har eg vore gjennom alle prosessane, og utan læremeister Linda hadde eg aldri klart det!
Ho er ein dyktig pedagog og ho kan vevefaget. No har ho leia meg gjennom heile gangen i å setje opp ein vev, ho har passa på meg så eg ikkje skulle gjere noko feil, og kvar gong eg har bomma og gjort nokre grove missar har ho jammen klart å rette opp i det også.

Eg fekk sjølv bestemme kva eg ville starte med, ingen restriksjonar, her var det berre å velje frå øvste hylle, så eg landa på ein løpar med striper i renninga og einsfarga innslag. Sidan det er mitt fyrste forsøk valde vi ei ganske kort renning, 4,60 m. Breidda på løparen og tjukkleiken på tråden avgjer kor mange renningstrådar ein treng og alt når ein renner legg ein trådane i den rekkefylgja dei skal vere i den ferdige løparen. Ein lagar renningsflette når ein tek renninga av rennebommen.

Neste steg er å tre renninga inn i skeia for så overføre den på trådbommen på vevstolen. Når det er gjort, og krysset er flytta bakover ved hjelp av skiljepinnane, dreg ein renninga ut av skeia for at kvar enkelt tråd skal kunne treast gjennom kvar sin hovel.



Ein hovlar etter eit bestemt mønster alt etter korleis strukturen i det ferdige stoffet skal vere. Her må ein vere pinleg nøyaktig for at mønsteret i veven skal verte rett. (Eg gjorde eit par feil her, men Linda fekk orden på det.)




Så skal skeia treast på nytt, det er vanleg å tre to trådar i kvar tind, men sidan eg har ei grovtinda skei tredde vi fire trådar pr. tind.



Deretter var det framknyting og nedknyting, også dette etter eit bestemt system.


Eg har lært mange nye omgrep og ord, og fått prøvt ut alt i praksis. Desutan har eg  har erfart kor nyttig det er å ha nye moderne texsolv-tau i staden for gammaldagse tau.



Når knytinga var unnagjort  - og dei siste feila retta - var det berre å begynne å veve.  Linda var spent på korleis den gamle vevstolen til tante Åshild ville fungere, den har stått ubrukt i fleire tiår, men eg trur ho godkjende den.

Sjølve vevinga er såre enkel samanlikna med alt arbeidet på førehand, og stoffet veks raskt fram under hendene mine, men eg merkar at det krevst konsentrasjon og handelag for å få ein jamn vevnad og ein fin jarekant. Det  er skikkeleg fasinerande å sjå når mønsteret kjem fram, akkurat slik det skal vere, og det som ikkje er heilt jamnt og fint no i starten blir nok betre med tida, vil eg tru.




No skal eg i alle fall kose meg med dei fire metrane eg har begynt på.

lørdag 31. desember 2016

Siste innlegg i år

Tida er komen for ei oppsummering av hausten, og året. Bloggeinnlegga har kome i rykk og napp, nokre månader har eg vore ivrig på bloggen, andre månader har eg vore heilt fråverande. Dei store hendingane gjennom året er godt dokumenterte, men dei små kvardagsgledene har ikkje fått like mykje merksemd.



Nokre strikkeprosjekt er komne med, andre ikkje, akkurat som det brukar å vere.
Siste ferdigstilte strikk i år vart ein genser til meg sjølv.



Hausten har gått fort, fyrst langt ut i november fekk eg sjansen til å invitere badedamene heim til meg for sekstiårsfeiring.



I månadsskiftet november/desember vart det ein liten Oslotur igjen, med besøk hos Marte og Daniel, då vart det både tid til å vere saman med borneborna og treffe Iver og Inger, og det vart ein svipptur til Sverige med litt julegåvehandel.







Laurdagen vart det sjølvsagt ein tur til Ingierstrand.


For ein lærar i ungdomsskulen går desember med til vurdering og karaktersetjing, ikkje snakk om stemningsfulle julekonsertar elle spanande julemesser her, nei, og julebaksten vart unnagjort i ein fei siste helga før jul.


Alle kom heim til jul. Så stor som familien vår er, er det naturleg at vi deler oss sjølve julekvelden, men det har vore fleire høve til å vere samla også.
Veslejulafta gjorde vi ein vri på juletrehentinga, og eg fekk sjansen til å vere med for fyrste gong. Vi pakka med oss småkaker, julebrød, kaffi og gløgg og kosa oss ute i skogen. Vi var heldige og unngjekk det verste regnet medan denne seansen stod på.






Sidan julafta fall på ein laurdag vart julebadet avvikla julaftan morgon, med nissehuer og luciakruner på hovudet, i herlege bølgjer og stor flo.




Julafta var vi femten til bords her i huset, alle vart mette, môren var god og pinnekjøtet passe salt.
Tradisjonen tru flytta vi oss over til Tove og Jose sin heim etter middagen. Der kosa vi oss med kaffi og knask, gåver vart utdelt og alle var fornøgde.








For oss "gamlingane" var den store overraskinga og "slageren"ei fotobok som alle ungane har gått saman om å lage. Med gamlingane meiner eg meg sjølv og gubben og alle syskjena og svigersyskjena mine. Utover kvelden dukka det opp bilete på facebook av den eine og den andre av oss som sat med nasa i boka.




Men ho er visst kjekk for dei som har laga boka også:)



Ny namnefest har vi fått med oss, denne gongen for nydelige Atlas som vi er gamletante/-onkel til.



Det etter kvart tradisjonsrike juleselskapet er avvikla med god oppslutnad, i år var vi nokre og seksti til stades og no begynner borneborna våre å gjere seg gjeldande med påfunn. Fotoshoot i ramme var der store i år:)







Nyttårsmiddagen vart innteken i fylgje tradisjonen, vi var berre ti til bords, det var faktisk litt rart.




No er dei fleste julegjestane reiste,  berre minstemora er att enno, roa har senka seg og Antony får æra av å representere oss, 


 vi er klare til å møte det nye året.