onsdag 25. februar 2015

Sterke kjensler

Tidleg i januar var eg svært aktiv på bloggen for å få med alt eg hadde å fortelje frå i fjor. Så fekk eg sendt bestilling på ny bloggebok for 2014 og kjende at det var greitt å roe ned og konsentrere meg om strikking og jobb og det som ellers gjekk føre seg rundt meg.

Minstejenta var heime, ho førebudde seg til ho skulle reise til Brisbane, Australia for eit studiesemester der. 

Eldsteguten og sambuar venta sin fyrstefødde, med termin 1. februar, og veslesystra håpte at det skulle skje tidlegare så ho fekk helse på "tantebarnet" før ho reiste.

Og ho fekk ønskjet oppfylt, den 22. januar kom vesle, nydelige Oskar til verda, ein tøff og rask fødsel, men alt vel med både foreldre og barn:)


Det fyrste bilete av den stolte faren med sonen i armane kom berre timar etterpå
Vi gledde oss til  å halde vårt åttande barnebarn i armane laurdag, men fyrst var det jobb med undervisning og førebuing til neste veke.

Så, medan eg framleis sat med dette arbeidet på kontoret mitt, brått og brutalt og heilt uventa, kom telefonen om at min eldste bror hadde falle død om i heimen sin. 
På mindre enn 24 timar fekk vi kjenne på den mest fantastiske lukka og den djupaste sorga.

I dagane som fylgde var det på same viset: gleda over skjønne Oskar, få halde han og snuse inn lukta av nyfødd lukke.










































Og den sorgtunge høgtidsstunda då vi samla oss rundt båra til storebroren vår for eit siste privat farvel.

Gleda over den vesle familien som fekk reise heim frå fødeavdelinga.



Møta med svigerinna og tanteborna med familier, sorga, saknet, fortvilinga deira. Mor si sorg.

Førebuing til gravferda. 

Minstejenta som måtte reise den datoen billetten tilsa.

Gravferdsdagen, då vi, syskjenflokken bar kista inn i kyrkja før høgtida starta. 

Blomane. Lysa. 
























Avskilsbreva og teikningane som borneborna la på kista hans. 




Alle som møtte fram. Musikken. Dei gode orda. Minna.





Klemmane og omsorga. 




Kvardagane som fylgde på - uansett...
Gode kollegaer, venner, familie som framleis viser omsorg. Det hjelper på.


Og Oskar minner oss heile tida på "slekters gang"






fredag 9. januar 2015

Og så kom julekvelden på kjerringa

I alle fall vart det ei kort og hektisk adventstid, frå eg kom heim den 7. desember og fram til juleferien var det litt som skulle gjerast, og gjort vart det:)

























Så kom gjestane - og vi feira tradisjonell jul og kosa oss. 



























2.juledag fekk vi til og med snø som straks måtte takast i bruk før han forsvann i mildveret igjen.






















No er 2014 historie - og eg kan sende inn bestilling på ny bloggebok:)

torsdag 8. januar 2015

Heimveg

Turen måtte jo ta ein ende, tidleg laurdag morgon pakka vi oss ut av hotellet og køyrde taxi til flyplassen. Etter grundig sjekk av baggasjen og kontroll av billettar vart vi skyssa bort til flystripa, der verdas mest sjarmerande eittmotors propellfly venta på oss.

Vi fekk beskjed om at ein passasjer måtte ta plass framme ved sida av piloten, og gjett kven som då kasta seg fram og inntok den plassen? Riktig- ho Besta sjølv:)


Der var mykje fram i cockpiten som eg ikkje forstod meg på


Men utsikta var upåklageleg




Flyturen tok berre 20 min, men det var moro så lenge det varte. Eg sneik meg til å knipse eit bilete av piloten før vi forlet flyet


Her er vi vel framme i Dar es Salaam.



















Etter kvart oppdaga vi at Marylin, som hadde vore slapp og utilpass heile morgonen, hadde feber, og ho klaga over vondt i magen. Faktisk var det berre så vidt vi fekk ta henne med på flyet til Quatar airlines, ho måtte innom "legekontor" og få med seg ei "friskmelding" fyrst.
Ho hadde ikkje nokon god flytur til Doha, men ho heldt ut.


















Vi hadde bestilt overnatting der for å gjere heimreisa meir overkomeleg - og bra var det!


















 

Etter litt venting på flyplassen kom vi oss til hotellet, og ei god natts somn i ei luksuriøs hotellseng gjorde underverk:)



Opphaldet i Doha var ei erfaring å få med seg: Vi følte oss svært godt ivaretekne, og samstundes svært godt påpassa. Alt var ordna, alt gjekk føre seg på ein effektiv og korrekt måte, der var ikkje rom for impulshandlingar eller utforsking på eiga hand. 


Inntrykket vi sit att med er ein velordna og ryddig by, vakkert stelt og moderne, god kontroll på all logistikk. Velstand og system er passande stikkord. Sikkert godt å vere mann i dette samfunnet.....


Heilt ny og fin terminal på flyplassen,

 


 





























Kongen har sin eigen terminal, 




med eigen tilkomst



Tidleg søndag morgon var siste etappe på turen var i gong, det er ikkje så verst å reise med dreamliner:)
12 dagar fulle av opplevingar var til endes,









Brått var vi tilbake i kvardagen og skulle fordøye det heile. Takk for turen, folkens!


søndag 4. januar 2015

Bli-ferdig-med-Tanzania-innlegg

No skulle eg slt ha sendt bestillings på bloggeboka for 2014, men eg er no ikkje ferdig med turen enno.

Stonetown på Zanzibar er ei blanding av smale, sjarmerande gater, restaurantar, opne marknadsplassar, strandpromenade, historie og ny tid.

 
















Mange pågåande gateseljarar gjorde det trasig å ferdast der, men vi måtte likevel ha oss eit par turar inn i byen.

Her er utsikta frå ein restaurant vi besøkte.





Michael fann ein leikepark han ville utforske



Vakre blomar var der over alt på øya.




Nokre hang framleis på trea, andre dekte bakken under trea.





Solnedgangen var kort, men fargesterk.







Den siste kvelden drog tilbake til hotellet og tok middagen i restauranten der. Det vart ein kveld med litt av kvart:


 


God mat, ja, men det gjekk kattar rundt borda og tigga etter mat, dei var så ivrige at dei klora oss oppetter leggane. Og midt under middagen vart det stor oppstandelse: Ei rotte kom pilande over golvet, og både Marylin, Michael og to kelnarar sprang rundt på vill jakt etter rotta. Ho smatt til slutt inn i baren og dei fekk lukka døra, kva som skjedde vidare der inne veit vi ingenting om... men apetitten forsvant liksom...

Eit tomannsorkester kom etter kvart og stilte seg opp på stranda nedfor restauranten, og før vi visste ordet av det var orkesteret utvida med tre personar:)



















 Michael, Marylin og Marte som skulle gå ein tur på stranda fekk utdelt rytmeinstrument og spelte med av hjartans lyst!