onsdag 25. mars 2015

Dette må då vere Strikkebesta sin største draum

Denne veka er eg Besta på heiltid. Godt å ha jobba inn timar som eg no kan avspasere med det beste samvit:)

Eg trudde eg hadde dagane for meg sjølv medan borneborna skulle vere på skule og i barnehage, men når det gjeld ungar skjer det gjerne uføresette ting.

Ikkje så dramatisk akkurat, men no er eg heime med sjukt barn på andre dagen. Forma er stigande og mammaen har vore smart og lurt unna kjekke ting i tilfelle det skulle trengast. 

Ein av dei kjekke tinga er ei strikkebok for nybegynnarar. Besta har skaffa tråd, og jenta er lærevillig, så før veka er omme har nok eit nytt kosedyr vorte til:)


Sjå berre kor ho har fått dreisen på strikkinga:)


Slik skal resultatet verte:


Oppskrifta er oversiktleg og grei, i alle fall for Besta, og det er no eit fellesprosjekt




Ute skin sola og vårblomane lyser






tirsdag 10. mars 2015

Havskum

Heilårssymjeklubben har fått namn: "Tausapinene", og eigen logo på klubbtrøyene som vi har fått, sponsa som vi vart av Hummel og Chess:) Her testar vi dei ut i desemberkulden.


Men når det er som kaldast, i oktober til april, treng vi også noko som varmar skolten og øyrene, og det måtte sjølvsagt verte noko i havskummønster. 
Eg prøvde ut forskjellig, 



men enda opp med ein enkel modell som held seg på plass å hovudet. 
Vi måtte sjølvsagt ha fine fargar på huene:



Viking superwash hadde bra fargeutval. Det skulle gå fort så dei vart strikka på tjukke pinnar med dobbel tråd.


Her heng dei ferdig strikka huene til tørk etter ein lett vask for å få betre form på dei før dei skulle takast i bruk.


Og her blir dei innvigde i herlege bølgjer  ein laurdag tidleg i februar:)


mandag 9. mars 2015

Strikking, ja

Ein gong i tida var det interessa for strikking som førte til at eg starta bloggen, og no er det jammen lenge sidan forrige strikkeinnlegg. Men strikkar gjer eg, jamt og trutt. Lestar for det meste, også i Afrika - og på reisa til og frå.


Stort sett går det i Kerrtu. Det mønsteret sit i fingrane, og lestane sit tett og godt å foten.
Det hender at eg strikkar eitt og anna par i vanleg to rette og to vrange som ei avveksling.
Og eg er like dårleg på å feste endar som eg alltid har vore så dei ligg no her berre....

Men litt meir avveksling har det sjølvsagt vore no når eg har fått eit nytt barnebarn:)
Foreldra ynskte køyredress, det var ikkje vanskeleg å finne oppskrifter på nettet og eg foreslo ein med Mariusmønster. Ja, det var greitt om eg strikka han lik gensaren som pappaen hadde fått tidlegare, det var ei forenkla utgåve med berre to fargar. Og slik vart det.


Der var att mykje tråd når dressen vsr ferdig så det vart hue


Lestar


Og vottar i tillegg


Her er far og son i likt antrekk:)


Og endå så var det igjen tråd slik at eg begynte på ein gensar str.6 mnd., men no ser eg at eg ikkje får nok, så enten må eg kjøpe eit nytt nøste i eit anna parti - og risikere fargeforskjel -eller så må eg inndra vottane når vinteren er slutt og rekkje dei opp slik at gensaren kan bli ferdig:)

fredag 27. februar 2015

Eldstebroren min

wDet er ikkje så lett å ta inn over deg, å fatte at ein som står deg så nær er borte for alltid. Vi som er dei næraste tenkjer på, og snakkar ofte om Vidar. Han fylte 67 år åtte dagar før han døydde, han skulle pensjonere seg til påske, skulle vere heime på garden og stelle den  saman med Bjørg..... Slik var planane...

 At tankane og samtalane våre dreier seg så mykje om han er naturleg, men det gjer godt å oppdage at også andre minnest broren vår. Dette gir seg uttrykk på mange vis, noko som rører - og gler meg er bileta eg finn på: Faktisk! Facebook! Nokre bilete har eg sett før, andre er heilt nye for meg. 
Her er eitt som dukka opp nokre dagar etter gravferda, tre av brødrene mine er med:

Vidar er heilt til høgre.



Så dukka det opp eit klassebilete, første og andre klasse gjekk i lag, her står Vidar i fremste rekkje.



Eit anna bilete er av ein gutegjeng på søndagstur til Høgåsen. Tøffingen med radioen på fanget er storebroren min:) To av dei andre brødrene mine er med her også.



Kjekt å finne desse bileta, og greitt å få lagre dei og ha dei som minne om ein fin og kjekk storebror.

onsdag 25. februar 2015

Sterke kjensler

Tidleg i januar var eg svært aktiv på bloggen for å få med alt eg hadde å fortelje frå i fjor. Så fekk eg sendt bestilling på ny bloggebok for 2014 og kjende at det var greitt å roe ned og konsentrere meg om strikking og jobb og det som ellers gjekk føre seg rundt meg.

Minstejenta var heime, ho førebudde seg til ho skulle reise til Brisbane, Australia for eit studiesemester der. 

Eldsteguten og sambuar venta sin fyrstefødde, med termin 1. februar, og veslesystra håpte at det skulle skje tidlegare så ho fekk helse på "tantebarnet" før ho reiste.

Og ho fekk ønskjet oppfylt, den 22. januar kom vesle, nydelige Oskar til verda, ein tøff og rask fødsel, men alt vel med både foreldre og barn:)


Det fyrste bilete av den stolte faren med sonen i armane kom berre timar etterpå
Vi gledde oss til  å halde vårt åttande barnebarn i armane laurdag, men fyrst var det jobb med undervisning og førebuing til neste veke.

Så, medan eg framleis sat med dette arbeidet på kontoret mitt, brått og brutalt og heilt uventa, kom telefonen om at min eldste bror hadde falle død om i heimen sin. 
På mindre enn 24 timar fekk vi kjenne på den mest fantastiske lukka og den djupaste sorga.

I dagane som fylgde var det på same viset: gleda over skjønne Oskar, få halde han og snuse inn lukta av nyfødd lukke.










































Og den sorgtunge høgtidsstunda då vi samla oss rundt båra til storebroren vår for eit siste privat farvel.

Gleda over den vesle familien som fekk reise heim frå fødeavdelinga.



Møta med svigerinna og tanteborna med familier, sorga, saknet, fortvilinga deira. Mor si sorg.

Førebuing til gravferda. 

Minstejenta som måtte reise den datoen billetten tilsa.

Gravferdsdagen, då vi, syskjenflokken bar kista inn i kyrkja før høgtida starta. 

Blomane. Lysa. 
























Avskilsbreva og teikningane som borneborna la på kista hans. 




Alle som møtte fram. Musikken. Dei gode orda. Minna.





Klemmane og omsorga. 




Kvardagane som fylgde på - uansett...
Gode kollegaer, venner, familie som framleis viser omsorg. Det hjelper på.


Og Oskar minner oss heile tida på "slekters gang"






fredag 9. januar 2015

Og så kom julekvelden på kjerringa

I alle fall vart det ei kort og hektisk adventstid, frå eg kom heim den 7. desember og fram til juleferien var det litt som skulle gjerast, og gjort vart det:)

























Så kom gjestane - og vi feira tradisjonell jul og kosa oss. 



























2.juledag fekk vi til og med snø som straks måtte takast i bruk før han forsvann i mildveret igjen.






















No er 2014 historie - og eg kan sende inn bestilling på ny bloggebok:)

torsdag 8. januar 2015

Heimveg

Turen måtte jo ta ein ende, tidleg laurdag morgon pakka vi oss ut av hotellet og køyrde taxi til flyplassen. Etter grundig sjekk av baggasjen og kontroll av billettar vart vi skyssa bort til flystripa, der verdas mest sjarmerande eittmotors propellfly venta på oss.

Vi fekk beskjed om at ein passasjer måtte ta plass framme ved sida av piloten, og gjett kven som då kasta seg fram og inntok den plassen? Riktig- ho Besta sjølv:)


Der var mykje fram i cockpiten som eg ikkje forstod meg på


Men utsikta var upåklageleg




Flyturen tok berre 20 min, men det var moro så lenge det varte. Eg sneik meg til å knipse eit bilete av piloten før vi forlet flyet


Her er vi vel framme i Dar es Salaam.



















Etter kvart oppdaga vi at Marylin, som hadde vore slapp og utilpass heile morgonen, hadde feber, og ho klaga over vondt i magen. Faktisk var det berre så vidt vi fekk ta henne med på flyet til Quatar airlines, ho måtte innom "legekontor" og få med seg ei "friskmelding" fyrst.
Ho hadde ikkje nokon god flytur til Doha, men ho heldt ut.


















Vi hadde bestilt overnatting der for å gjere heimreisa meir overkomeleg - og bra var det!


















 

Etter litt venting på flyplassen kom vi oss til hotellet, og ei god natts somn i ei luksuriøs hotellseng gjorde underverk:)



Opphaldet i Doha var ei erfaring å få med seg: Vi følte oss svært godt ivaretekne, og samstundes svært godt påpassa. Alt var ordna, alt gjekk føre seg på ein effektiv og korrekt måte, der var ikkje rom for impulshandlingar eller utforsking på eiga hand. 


Inntrykket vi sit att med er ein velordna og ryddig by, vakkert stelt og moderne, god kontroll på all logistikk. Velstand og system er passande stikkord. Sikkert godt å vere mann i dette samfunnet.....


Heilt ny og fin terminal på flyplassen,

 


 





























Kongen har sin eigen terminal, 




med eigen tilkomst



Tidleg søndag morgon var siste etappe på turen var i gong, det er ikkje så verst å reise med dreamliner:)
12 dagar fulle av opplevingar var til endes,









Brått var vi tilbake i kvardagen og skulle fordøye det heile. Takk for turen, folkens!