fredag 19. desember 2014

Safari - Saadani national park


For å sleppe inn i nasjonalparken måtte vi betale 30 dollar, då hadde vi 24 timar på oss, bortsett frå at det var ulovleg å opphalde seg i nasjonalparken når det var mørkt. Dermed vart det fyrst ettermiddags- safari fredag og så morgonsafari laurdag.
Eyal hadde leigt inn ein ekstra landrover, så vi drog av stad i to bilar. Det tok oss omtrent ein time å kome til grensa til nasjonalparken. Innanfor porten der var det forbode å forlate bilane, taka vart heva slik at vi kunne reise oss opp og fotografere når vi såg noko spanande.

Dei fyrste dyra vi fekk auge på var waterbucks, dei går vanlegvis i flokkar, dei er ikkje særleg gode til å springe, så når dei er i fare søkjer dei tilflukt i vatnet, om der er eit vatn i nærleiken.

På ei opa grasslette gjekk det ein flokk elefantar, store og små på rekkje og rad. Det var tydeleg at dei miste vart passa godt på og dei gjekk midt i flokken.


Vi kom ikkje så veldig nær flokken, dermed er heller ikkje bileta av dei beste.


Då vi køyrde vidare såg vi mange antilope-liknade dyr. I fylgje guiden vår var det read dear og hardbeast. Dei var utruleg elegante når dei strekte seg ut og hoppa av garde.



Rett før sola gjekk ned kom vi til eit vasshol, der var ein stor flokk med giraffar, fantastisk fine dyr, mine favorittar!


Her har Maggan og Douglas fin utsikt rett mot giraffane.




Denne karen var ikkje særleg redd oss, han spaserte roleg rett framfor landroveren.



Neste morgon måtte vi opp før klokka var fem for å kome fram til nasjonalparken før sola kom for høgt på himmelen. Håpet var å sjå løver før dei la seg til rette i skuggen under trea. Det vart ingen løver på oss, men denne gamle stakaren var også spanande.


I fylgje guiden var det eit gammalt dyr som var utstøytt av flokken og at det berre var snakk om dagar før han kom til å verte mat for andre dyr.


Desse vakre fuglane som eg har gløymt namnet på spaserte framfor bilen vår eit godt stykke.

Så kom vi fram på ein ny flokk med giraffar, her i morgonsol:)

Fleire flotte waterbucks såg vi også. 
Ein black mamba bukta seg over vegen framfor bilen, men den var så rask at eg fekk ikkje opp kameraet.

Så var det elvesafari. Vi hadde så vidt lagt frå land då vi såg ein lang kropp i vasskorpa - ei krokodille. Den var ikkje særleg samarbeidsvilleg, ho senka seg under vatnet og vi såg henne ikkje igjen.


Flodhestane var også ganske sky, men det vart i alle fall nokre bilete av dei:)



Denne figuren låg heilt stille inne på elvebreidda, eit ganske lite eksemplar, dei kan visst verte opp til to meter lange.


Det var eit yrande fugleliv langs med elva.
Vi såg også flamingo, men dei har eg ikkje bilete av.


Så vart det avskjedslunsj på Tembo Kijani. Taxien som skulle hente oss braut saman, så vi fekk nokre timar ekstra før ei ny taxi kunne kome.


Så forlet vi vakre Pangani og sette kursen for Tanga

mandag 15. desember 2014

Langtur


I slutten av november la eg ut på langtur saman med to barneborn, ein svigerson, mora hans, og mannen hennar. Målet var Tanzania. Vi flaug til Dar es Salaam, derifrå køyrde vi taxi i timesvis til vi endeleg kom fram til vårt fyrste mål på reisa: Tembo Kijane i Pangani.


Vegstandarden var ikkje mykje å skryte av, vi humpa oss fram på holete grusvegar, ein gong på rett side av vegen, men for det meste på feil side, for der var holene minst.

Halvvegs framme tok vi ein stopp for å betale road toll fordi vi skulle køyre gjennom Sadaani nasjonalpark, og då fekk vi strekkje på beina, og gå på toalettet, og vi fekk nyte litt av den vakre naturen. desse blomane vaks rett ved ei elv, kvar gong vi såg slike blomar visste vi at det var vatn i nærleiken.
Vi fekk også smake mango rett frå treet, og vi lærde oss korleis en skal ete mango når ein ikkje har nokon fruktkniv for hand: det var berre å bite hol i eine enden og suge ut væske og fruktkjøt, etter kvart kunne vi lirke ut "plata" midt inne i frukta og skrape av fruktkjøtet med tennene. Det smakte søtt og godt:)

Dei lysegrøne rundingane oppe i treet er mangofrukter.

Sidan vi køyrde gjennom Sadaani midt på dagen var det ikkje så mange dyr å sjå, dei søkte klokeleg ly under dei store, skuggefulle trea, men ein giraff som tok livet med ro ved sidan av eit akasietre fekk eg i alle fall knipsa.

Det var ei letta mamma Marte som tok i mot oss då vi endeleg var framme på eco lodgen Tembo Kijane. Ho syntest det var ein dyrebar last som kom, (borna, kjærasten, mora og svigerforeldra) ho har høyrt om mange ulukker på tanzanianske vegar, og var temmeleg nervøs medan ho venta på oss. Godt at venninna hennar, Elise, var der og heldt henne med lag.

Vi vart tekne godt i mot av vertskapet, Sara og Eyal, og det gjekk ikkje lange stunda før vi var innlosjerte i våre respektive "rom". Marylin og eg fekk ein banda, bygt på pålar, med tak og veggar av kokospalmeblad, dvs, tre av veggane gjekk berre halvvegs til taket, vi skulle bu i eit ope hus rett ut i ville bushen!

Sengene var store og solide, med myggnetting heilt rundt, dei var plasserte i kvart sitt hjørne av romet, men sidan Marylin syntest det var litt skummelt når kvelden kom, tok vi og ommøblerte litt og sette sengene tett saman slik at vi hadde god kontakt om natta.


Det var spesielt å skulle sove der, med ein strålande stjernehimmel over hovudet og rasling og lydar av alle slag tett inn på oss. Nattleg besøk hadde vi også, eg vakna av krafsing og krasling i romet, men med berre mobilen som lyskjelde, og den lyste kun opp myggnettingen, så fekk eg ikkje sjå kven gjesten var. Eg skremde han ut att i natta med eit forsiktig kremt.
Vi kjende oss ganske trygge, for heile natta gjennom gjekk det masaiar og vakta området, dei var utstyrte med kraftige lommelykter og sprettertar. Eg vakna kvar gong lyset frå lyktene sveipa over taket i bandaen. Sprettertane brukar dei til å skyte på "bushbabies" som sit i trea og skrik om natta slik at turistane ikkje får sove.


Restauranten på lodgen var plassert idyllisk til nede ved stranda, og der fekk vi servert mat av høg klasse. Kokken, Sara, frå Tyskland har visst fått opplæring av broren som er Michelin-kokk, og det ho serverte var både lekkert å sjå på og nydeleg på smak.




Det var tre rettars middag kvar kveld: Her spinatsuppe, biff og pasjonsfruktpudding.




Marylin og Michael sette størst pris på det nybakte brødet:)


Paret som driv lodgen har ei sjarmerande datter på fem år. Ho heiter Timna og sjølv om ho veks opp utan andre born i næraste omkrets er ho svært sosial. Ho snakkar fem språk, og trass i at engelsk ikkje er morsmålet til korkje mora eller faren, kommuniserer Timna på engelsk utan vanskar. Ho  hadde gledd seg i fleire dagar til det skulle kome born til lodgen og ho fann tonen med Marylin frå fyrste stund, men det var tydeleg at ho også kosa seg med å leike med Michael. Vi bada og tøysa i sjøvatnet, som var varmare enn kroppstemperaturen, og seinare fann dei fram leikene sine og kosa seg med dei.
Her tek ho og Marylin farvel med Elise når ho skal reise heim til Noreg.


Timna tek godt vare på leikene sine, og ho ser ut til å like å halde på med dei om og om igjen. Her er eit heimelaga ludo, brikkene er ulike skjel som ho har plukka på stranda, terningen er det einaste på spelet som er kjøpt.


Etter kvart skal eg skrive om safariturane vi var på og dyra vi såg, men inntrykka er så mange at eg klarer ikkje å skrive om alt i ein gong.

fredag 21. november 2014

August

Det fine sommarveret fortsette gjennom heile august og baud på fleire sjansar til å hoppe i havet, her


saman med bergensstudenten før ho reiste tilbake til studiekvardagen.



Og meir bading saman med heilårssymjklubben, med gjester:)


Turar i kajakkane vart det også.



September og oktober

I slutten av august måtte vi tøme huset til tante Åshild, då kom vevstolen som eg skulle hente for to år sidan endeleg i hus. Han låg i sine einskilde partiklar til oktober, då sette vi han saman, men det tok si tid å få tak i renning, så han er framleis ikkje teken i bruk. Og så må eg vedgå at eg har aldri prøvd å veve før, så eg reknar med at eg treng ein del hjelp og instruksjon før eg kjem skikkeleg i gong.


Hjelp treng eg nok også for å fullføre juleduken eg fann blant sakene til tanta mi, men eg er no i alle fall i gong med den:)


Strikka har eg også gjort i sommar og i haust, gensaren til mannen var gensar til eldstesonen


Til meg sjølv har eg strikka ein gensar i Sandnes tweed, mjuk og lett tråd, men gensaren vart i vidaste laget. Eg brukte "flettemønsteret" til Kerttusokken på gensaren.



Frå Bergen kom det bestilling på tjukke, varme, lange lestar, det er så kaldt på lesesalen. Ho vart visst godt fornøgd med resultatet.


Elles så har gubben kosa seg med sine "prosjekt":)



- og eldstesonen har begynt å bygge seg hus:)