onsdag 8. februar 2017

Strikkeprat

Sjølv om det går med litt tid til veving for tida så blir det strkka ein del også. Eit strikk kan ein ta med seg når ein forlet huset, det går ikkje med veven.

Det fyrste eg fullførte dette året er ei hue som vart liggande berre så vidt påbegynt då eg var i huemodus for vel eit år sidan. Desse mønstra huene med sju fargar tok nesten knekken på høgretommelen min, så då tolv huer var ferdige måtte eg berre ha ei pause, men no vart altså den siste endeleg ferdig.


Vi har ein toåring, Oskar, som er så utruleg fascinert av traktorar og store køyrety av alle slag, og sidan eg hadde funne så mange gratisoppskrifter på ulike bilar her i blogglandia, og sidan eg hadde restar i alpakkaull etter eit tidlegare strikkeprosjekt, bestemte eg meg for å strikke ein gensar som eg kunne brodere køyretya på. Gensaren var snarstrikka, einsfarga og med raglanfelling, men broderinga tok tid, eg rakk akkurat å få ferdig siste bilen til toårsdagen hans.




Dagen feira vi med gåver, god mat og ei spesiallaga kake der ein marsipantraktor trona på toppen, til stor glede for jibbersdagsbarnet.



Så fekk eg beskjed om at Oliver, 11 år, har vakse ut av alle strikkagensarane sine og han har bruk for ein tjukk, god gensar når han står slalom, for då slepp han å ha på ulltrøye under. Eg valde å strikke av Dale freestyle, ein tjukk tråd som skulle eigne seg godt til aranstrikk. I går var den gensaren ferdig og eg var så spent på om han passa at eg måtte på besøk og sjekke.



Guten vart fornøgd, akkurat passe meinte han.


Mateo må ta til takke med den gamle gensaren til onkel Iver som eg strikka for 15 år sidan, men han trivest i gensaren, så då er vel det greitt. I alle fall kjekt for strikkaren (meg) at gensaren blir brukt, for det var mykje arbeid med den, hugsar eg.


Inn i mellom gensarstrikkinga måtte eg lage eit par nye fargeglade lestar til Oskar, han var så lei seg for at det forrige paret med fargesprakande lestar har vorte for lite.



No er det lestar til Mio som står på programmet,


før eg tek fatt på ein kofte-ufo som det vart full strikkestopp på i haust fordi teksta som skal vere bak på ryggen ikkje stemte heilt med det eg vil ha der. No har eg teikna min eigen versjon så då er det berre å fortsette på kofta mi.





søndag 15. januar 2017

Juhu, vevinga er i gong!

Snakk om mange prosessar før ein kan setje seg til veven og begynne å lage stoff!
No har eg vore gjennom alle prosessane, og utan læremeister Linda hadde eg aldri klart det!
Ho er ein dyktig pedagog og ho kan vevefaget. No har ho leia meg gjennom heile gangen i å setje opp ein vev, ho har passa på meg så eg ikkje skulle gjere noko feil, og kvar gong eg har bomma og gjort nokre grove missar har ho jammen klart å rette opp i det også.

Eg fekk sjølv bestemme kva eg ville starte med, ingen restriksjonar, her var det berre å velje frå øvste hylle, så eg landa på ein løpar med striper i renninga og einsfarga innslag. Sidan det er mitt fyrste forsøk valde vi ei ganske kort renning, 4,60 m. Breidda på løparen og tjukkleiken på tråden avgjer kor mange renningstrådar ein treng og alt når ein renner legg ein trådane i den rekkefylgja dei skal vere i den ferdige løparen. Ein lagar renningsflette når ein tek renninga av rennebommen.

Neste steg er å tre renninga inn i skeia for så overføre den på trådbommen på vevstolen. Når det er gjort, og krysset er flytta bakover ved hjelp av skiljepinnane, dreg ein renninga ut av skeia for at kvar enkelt tråd skal kunne treast gjennom kvar sin hovel.



Ein hovlar etter eit bestemt mønster alt etter korleis strukturen i det ferdige stoffet skal vere. Her må ein vere pinleg nøyaktig for at mønsteret i veven skal verte rett. (Eg gjorde eit par feil her, men Linda fekk orden på det.)




Så skal skeia treast på nytt, det er vanleg å tre to trådar i kvar tind, men sidan eg har ei grovtinda skei tredde vi fire trådar pr. tind.



Deretter var det framknyting og nedknyting, også dette etter eit bestemt system.


Eg har lært mange nye omgrep og ord, og fått prøvt ut alt i praksis. Desutan har eg  har erfart kor nyttig det er å ha nye moderne texsolv-tau i staden for gammaldagse tau.



Når knytinga var unnagjort  - og dei siste feila retta - var det berre å begynne å veve.  Linda var spent på korleis den gamle vevstolen til tante Åshild ville fungere, den har stått ubrukt i fleire tiår, men eg trur ho godkjende den.

Sjølve vevinga er såre enkel samanlikna med alt arbeidet på førehand, og stoffet veks raskt fram under hendene mine, men eg merkar at det krevst konsentrasjon og handelag for å få ein jamn vevnad og ein fin jarekant. Det  er skikkeleg fasinerande å sjå når mønsteret kjem fram, akkurat slik det skal vere, og det som ikkje er heilt jamnt og fint no i starten blir nok betre med tida, vil eg tru.




No skal eg i alle fall kose meg med dei fire metrane eg har begynt på.